"Όλοι αξίζουμε έναν επίλογο"


«Παράξενη αυτή μας η σχέση, βασισμένη σε διχασμούς και αντιμαχίες. Για κάθε ένα πράγμα που μας ενώνει υπάρχουν πάρα πολλά που μας χωρίζουν. Γιατί πρέπει πάντα να βρισκόμαστε σε πόλεμο αφού είναι τόσο απλό να υψώσουμε τη σημαία της ειρήνης ανάμεσα μας;»

          Οι ανθρώπινες σχέσεις αποτελούν τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ζωής μας. Από την αρχή μέχρι το τέλος θα περάσουμε μέσα από χιλιάδες συναισθήματα, βιώνοντας καταστάσεις με άλλα άτομα, είτε αυτοί είναι φίλοι είτε εραστές είτε πρόσωπα τα οποία ερωτευτήκαμε ή μας ερωτεύτηκαν χωρίς ανταπόκριση. Πολλές ανθρώπινες σχέσεις θα φτάσουν στο τέλος τους κι αρκετές από αυτές έχουν ήδη λάβει τέλος για πολλούς από εμάς. Το γνωρίζετε αυτό το συναίσθημα; Άνθρωποι με τους οποίους εν τέλει δεν ταιριάξαμε, δεν δούλεψε τίποτα μαζί τους ή από την άλλη πληγώσαμε, μας πλήγωσαν, μας κλόνισαν την εμπιστοσύνη και μας ράγισαν την καρδιά. Άνθρωποι οι οποίοι ό,τι κι αν έκαναν δεν θα μπορούσαν να μας κρατήσουν πλάι τους, άνθρωποι για τους οποίους προσπαθήσαμε μέχρι το έπακρο αλλά δεν καταφέραμε να τους κρατήσουμε στη ζωή μας. Αργά ή γρήγορα χρειαστήκαμε απαντήσεις, ένα γιατί, μια εξήγηση ώστε να μη μείνουμε με το κόμμα αλλά ούτε και με το ερωτηματικό, απλά και μόνο με μια τελεία. Οδήγησε στην ανάγκη για έναν επίλογο επειδή πλέον συνειδητοποιείς πόσο καλύτερα αισθάνεσαι με την ιδέα πως επιτέλους μπορείς να αφήσεις αυτόν τον άνθρωπο για να προχωρήσεις παρακάτω, σε σύγκριση πάντα με το πόσο άσχημα αισθάνεσαι με τη φαντασία ενός «αν» ή «τι θα μπορούσε».

         Τι γίνεται όμως για όλους εκείνους οι οποίοι αξίζουν έναν απλό επίλογο επειδή υπέφεραν αρκετά, επειδή δεν αντέχουν να υποφέρουν άλλο ή επειδή δε θέλουν να φτάσουν στο σημείο να υποφέρουν; Τι γίνεται για όλους αυτούς που θέλουν ένα “κλείσιμο” μα δεν μπορούν να το έχουν; Η μία περίπτωση τους βρίσκει αντιμέτωπους με τον ίδιο τους τον εαυτό, επειδή αν και θέλουν απαντήσεις δεν θέλουν να τις ακούσουν πραγματικά. Δεν θέλουν να αποδεχτούν πως το φινάλε πρέπει να έρθει, με τη δικαιολογία πως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως δείχνουν και πως δεν γίνεται να τα παρατήσουν, θέλουν να συνεχίσουν να παλεύουν παρόλο που μέσα τους γνωρίζουν πως αυτό είναι ανώφελο. Η άλλη περίπτωση, τους βρίσκει αντιμέτωπους με ένα λευκό καμβά, με ένα ανέκφραστο πρόσωπο απέναντι τους το οποίο είτε δεν έχει κάτι να πει είτε κάτι να ακούσει, δίχως να γνωρίζουν πως να βρουν τον επίλογο σε κάτι το οποίο δε συνέβη ποτέ. Καθώς λοιπόν κάνεις τρία βήματα μπροστά μόνο και μόνο για να οδηγηθείς ξανά δύο βήματα πίσω, καταλαβαίνεις πως χρειάζεται να βρεις αλλιώς τον επίλογο σου για να μπορέσεις να προχωρήσεις. Απαιτείται τότε να θεραπεύσεις μόνος σου τις πληγές σου, να μαζέψεις τα κομμάτια του εαυτού σου από το να ζεις με αυτά και να σταθείς στα πόδια σου. Επειδή όλοι αξίζουμε έναν επίλογο. Ακόμη κι έτσι. Όλοι χρειαζόμαστε την ελευθερία της ψυχής μας, όλοι έχουμε ανάγκη να αφήσουμε πίσω ό,τι κουβαλούσαμε, να μειώσουμε επιτέλους το βαρύ αυτό φορτίο. Να αποδεχτούμε ό,τι δεν ήταν γραφτό για εμάς και να νιώσουμε περηφάνια για όσα δεν κατάφεραν να λειτουργήσουν για το καλό μας. Ούτως ή άλλως, αναζητούμε πάντα ένα τέλος γιατί γνωρίζουμε πως σηματοδοτεί μια νέα αρχή. 

         Κανείς δεν θα ήθελε επομένως ένα παρόν το οποίο παραμένει βαθιά στοιχειωμένο από το παρελθόν. Όπως κάθε βιβλίο χρειάζεται έναν επίλογο για να μην υπάρχουν ανοιχτοί λογαριασμοί και ασυμμάζευτα sequels, έτσι χρειάζεται και κάθε ανθρώπινη σχέση έναν επίλογο ώστε να προχωρήσει το κάθε άτομο που την απαρτίζει παρακάτω, ανεξαρτήτως το πόσο «κακογραμμένη» ήταν η εν λόγω ανθρώπινη σχέση. Καθ’ αυτόν τον τρόπο κλείνω κι εγώ το κείμενο αυτό, με λόγια τα οποία έχουν σημαδέψει εμένα την ίδια και τα closures της ζωής μου, λόγια του φιλόσοφου Ρενέ Ντεκάρτ, «Να είσαι ωραίος άνθρωπος... Να φεύγεις ήσυχα... Οι πόρτες που κλείνουν οριστικά δεν κάνουν ποτέ θόρυβο».


0 Σχόλια

google.com, pub-8130158520991226, DIRECT, f08c47fec0942fa0